TAMA NA YAN.

INUMAN NA.

May nag-iinuman na naman sa harap ng bahay namin. Natitigang na naman ako sa alak. Hindi nila ako inaalok. Alam naman kasi nila na hindi ako umiinom. Kaya nanahimik na lang ako sa bahay. Hahaha. 

• Pampalipas oras
• Bonding time ng barkada
• Pampaalis stress
• Pampalimot ng problema
• Pampalabas ng hinanakit at sama ng loob
• Pampalakas ng loob
• Pampa-ALAM NA.

Hindi naman ako tomadero. Pero, ano itong nararamdaman ko? HAHAHA. Samahan niyo ako, please? :))

UMAASA = AKO.

Hanggang asa na lang.

Hanggang ngayon umaasa ka pa rin. Iniisip mo may magbabago. Iniisip mo may babalik sa dati. Hanggang ngayoon ngayon, umaasa ka pa rin na magiging ganoon pa rin ang lahat. Ineexpect mo pagkatapos nito, maggigng okay na. Umaasa ka pa rin na babalik siya.

Naghihintay ka pa rin. Kasi naglaan ka ng effort eh. Nagbuhos ka ng time. Siguro kasi may promise na naiwan. At naniniwala ka pa rin sa buong puso’t isipan mo na tutuparin niya yun. At ayaw mo tanggapin yung katotohanan na baka nga wala na yun. O kaya naman ikaw ang nagkamali. Inaantay mo pa rin. Ayaw mo lang talaga masayang. Yung second chance na yun. Yung opportunity na yun. Kahit na alam mo sa sarili mo na maaraing hindi na yun maulit. Baka last na yun.

But you still wait. Benefit of the doubt lang. At malay mo may bumalik nga. Pero lagi kang may tanong eh. Yung mala-Adele na kanta, “Should I give up or should I keep on chasing pavements?”. So next time, think twice and grab oppurtunities.

Pero baka nga kasi wala na.

Lubos na umaasa, AKO.

Kailangan ng inspirasyon.

Wala pa rin akong mablog for about two months. Ang hectic lang ng buhay ko. After this semester, magpapakasaya ako ng bonggang-bongga. For now, magtitiis ako sa likes at reblogs.

My works will never be in vain. Sabi nga nila,


PAGKATAPOS NG HAPDI, meron ding NGITI. :)))))