Midterms.

Yung feeling kapag nagrereview ka ng Major subjects mo. Highlight lang ng highlight kasi feeeling mo importante lahat. Kasi feeling mo lalabas lahat sa exam.


Saklap, dre.

UMAASA = AKO.

Hanggang asa na lang.

Hanggang ngayon umaasa ka pa rin. Iniisip mo may magbabago. Iniisip mo may babalik sa dati. Hanggang ngayoon ngayon, umaasa ka pa rin na magiging ganoon pa rin ang lahat. Ineexpect mo pagkatapos nito, maggigng okay na. Umaasa ka pa rin na babalik siya.

Naghihintay ka pa rin. Kasi naglaan ka ng effort eh. Nagbuhos ka ng time. Siguro kasi may promise na naiwan. At naniniwala ka pa rin sa buong puso’t isipan mo na tutuparin niya yun. At ayaw mo tanggapin yung katotohanan na baka nga wala na yun. O kaya naman ikaw ang nagkamali. Inaantay mo pa rin. Ayaw mo lang talaga masayang. Yung second chance na yun. Yung opportunity na yun. Kahit na alam mo sa sarili mo na maaraing hindi na yun maulit. Baka last na yun.

But you still wait. Benefit of the doubt lang. At malay mo may bumalik nga. Pero lagi kang may tanong eh. Yung mala-Adele na kanta, “Should I give up or should I keep on chasing pavements?”. So next time, think twice and grab oppurtunities.

Pero baka nga kasi wala na.

Lubos na umaasa, AKO.

Kung sakaling nababasa mo ito ..










CONGRATULATIONS ! 


Iniinvade mo na kasi ang privacy ko. Salamat. ;)

Buti pa magulong sulat, pilit na iniintindi.

— Eh ako.

Goodnight.

— Sobrang wala sa mood these past few days. Baka bukas nalan. Goodnight.

OA langs.

 Naasar lang ako.

 Patuloy na nagtataka na kung bakit may may mga tao na sobrang sensitive.Masaktan mo lang, nag-iiyak na. Masabihan mo lang, nag-iinarte na. And they’l just leave other hanging kung bakit. Yung iba obvious naman ang dahilan but why overreact ?

 Yung parang nagbibiruan naman kayo. Tapos kapag nagksakitan na, wala na lahat ng pinagsamahan niyo. Edi sana sinimulan mo ng seryoso. Or mag-aasaran kayo, tapos magkakapikunan. Edi sana sinabi nalang na tumigil nun una palang. O kaya maghaharutan, kapag nasobrahan, magiiyakan. Yung tipong di mo alam kung childish ba na ewan.

 Tapos hirap na hirap pa magpatawad. Pss. Ang arteng tunay. Edi sana sa umpisa pa lang pinigil mo na. Sana nagumpisa ka nalang ng seryoso. Sana hindi mo na hinintay na umabot sa ganon. Sana hindi mo na inantay mag WORSEN. Para di humahantong sa ganoon. Kasi we all swallow our pride to some serious matters pero why sometimes yung tao naman na pinagbababaan natin ang lalong tumataas. Siguro, narealize nila na they would still win. Alam mo yung di mo alam kung maPRIDE na mayabang na hindi mo alam.

 Sobrang sensitive. Na kaya nilang mabuhay ng wala ka.

 Napakabalat sibuyas. Na iiyakin mo na’t lahat lahat. Wala pa din. Na susukuan mo nalang. Kasi di mo alam kung maasar ko o mapapgod ka. Pero minsan, it is just plain tiring. NAKAKAPAGOD. Kung wala, di mo naman mapipilit ang ayaw. Baka gumusto. Ikaw nalang ang umalis, mag give up. Malay mo, malay mo lang ah, marealize nila ang importansya mo sa buhay nila. Pero if not, you know where to stand.

 Di mo nga naman mapipilit magising ang taong nagtutulog-tulugan.

 So minsan, move on. Gagalaw pa din naman ang buhay kahit wala sila. Aminadong may kulang kaso di ka naman pwede magmukmok. You smile, you walk proud. Nagsorry ka na e. You’ve done a lot of trying. Ang response nalang naman e. Pag wala, edi wala. 

 People come and go. Ganon ang buhay e.

Pss.

NABURA KO YUNG DAPAT NA IPOPOST KO. KASO DI AKO MAKAPAGMURA.

ASHAKJSHAKSHKAHSKAHSKAABSASKL.

Alalahanin ko lang.

Yung pakiramdam na pumasok ka tapos biglang nasuspend ang classes.

— Di nga ? BASTUSAN ?!

College ? May pasok ?! WATERPROOF kami ?! WATERPROOF kami ?!

— asar. Preschool to Highschool lang. May favoritism ?

Goodnight na.

Depressed lang ako sa mga bagy na hindi ko alam.

 Ang hirap non no ? Isa pa, madaling araw na tapos ko pang gagawin. Antok na antok na ako. Kanina pa ako BV na BV. Masayahin lang talaga ako.

 Kahit feling ko di ako kuntento sa mga pinosts ko. Feeling ko may kulang at feeling ko ang dami dami ko pangs abihin at feeling ko masaya talaga ako kahit papaano ngayong araw na ito ay ititigil ko na.

 Yun nga, kaso nga pagod na ako. Nagbanta na din ang Lola ko na hindi niya ako gigisingin kasi puyat na ako. At gusto ko pa din tumangkad.

Kaya Goodnight na. :)

Epal ka no.

Ang dami talagang epal.

 Nakakaasar lang. Kumbaga, kaunting rant mo lang, iisipin na ng mga taong makikitid ang utak na nagrereklamo ka na. Tapos palalakihin pa nila ang gulo. Tapos ipipilit pa nila na tama sila.

NAKAKABADTRIP lang.

 At the end, di naman talaga naintindihan. Feeling kasi parehas din ng course e. Nag-aral din naman daw siya pero yung talagang pag-intindi na hindi reklamo yun. Wala e. Hindi rin naman kasi niya naranasan kaya paano naman niya maiintindihan. Iba naman kasi ang pinagdaanan kaya paano naman niya malalaman. Kaya wag niya ipilit yung sarili niyang point of view kasi iba ito, iba iyan. Try mo yung word na UNIQUE. O kaya PERSPECTIVE. Talino mo eh.

 Buti nalang may mga taong matured at nakakarelate. YUn mga tao na sensitive talaga kasi alam nila na hindi madali ang course mo. Na kaya nila naiintidihan yun kasi napagdaanan nila o meron silang mga kilala, mga taong mahal at malapit sa kanila na nararanasan din yun.

 Kailangan lang talaga ng open-mindedness minsan.

 Ang mga bagay naman din kasi kung hindi depende sa pagtanngap ay depende sa pananaw mo. 

 Yun lang. Medyo, okay na ako. :D