May mga bagay ako na hirap akong iblog dito. Yun kasi yung mga emosyon na sobrang tago na. Yung mga bagay na sobrang personal na. Dito, yung mga average posts lang. Pero pag mga drama na may kasamang mura (de joke lang, wala) doon ka na nilalagay sa kabila. Di ko din alam kasi kung maatim niyo mabasa yun. Sobrang emosyonal lang.

Eto oh: http://soundofnohandsclapping.tumblr.com/

Well, nakalock din naman yan kaya okay lang. I feel safe. Siempre hindi sa mga hackers. Pero utang na loob, wag naman sana. Hihihi.

Ang pagmamahal ko sa iyo ay parang SAMPAGUITA.

PILIT NA NGANG INAALOK, TINATANGGIHAN PA DIN.

Goodnight.

 Inaantok din naman ako.

 Tapos na lahat. Nakapaglike and reblog na ako. Nakapagchat na. Nakapagupdate na ng status. Isang araw na naman ang lumipas.

 Masaya naman. Kasi nakadalo sa birthday ni Ate Vivian Joy na tunay na pagpapala sa buhay ko. Masaya talaga pag kasama siya. Happy Birthday muli, Ate. & Godbless you more. Nakapag-uwi pa ako ng pancit. HAHAHAH. Mga taong tunay na pagpapala kaya lalo silang pinagpapala.

 Okay na kasi nakapagusap na kami ni Sampot. Wow, made me smile kasi medyo depressed din ako. Imba talaga pag may nakausap kang close mo super and they just made you light in anyway. LIGHT talaga. Out na nga siya e. Pero napaOkay niya ako ng sobra. NAPASMILE mo akong tunay, SERYOSO. Sometimes all we need is someone to talk to.

 Birthday ni Micah. Depressed parin. Kasi walang regalo. Kasi may away kami at hirap nga naman nun. TRUST ang problema. Too complicated. So, this makes my night blue. Ugh. Anyway, I know na maayos din ito. I know. PLEASE. Tell me everything has its solution. Please.

 And I just came home from (yeah, you know) a party and a bible study. I would want to post my exhortation here. I’m really loving this blog hobby. Makes me free whenever I express something deep inside. And Whoa ! Just whoa ! Maaga pa ako mamaya kasi aattend ako ng training for leaders. Kaya yan, kapag may gusto may paraan. Kapag ayaw, baka tinatamad ka lang.

 Umuulan na naman. Nakakadepress na nakakarelax. Tipong nakikidalamhati na din ang nature. And I’m letting those raindrops wash away everything. And letting myself the coldness. Just for this time, I can feel the coldness from the outside. Not from within.

 3:30 am na. Puyat na naman ako. Nagpapatangkad pa man din ako. Pimples are now visible. Ugh. Andami ko na naman sinabi. Eh, ganito talaga ako e. Lonely people are always up in the middle of the night, ika nga ni Krauss.

OKAY na ako so FAR. Wishin’ maging okay lalo bukas. & Prayin’. Goodnight.

POSSIBLE STEP ?

At some point you will realize
that you have done too much for someone,

That the only next
possible step to do is to stop.

Leave them alone.
Walk away.
It’s not like you’re giving up, and shouldn’t try.

It’s just that you
have to draw the line
of determination from desperation.

What is truly yours
would eventually be yours,
and what is not, no matter how hard you try, will never be.